خانه آزار جنسی زنی که قرنها به عنوان قربانی تجاوز شناخته میشد٬ اکنون به عنوان یک نقاش فمینیست شناخته میشود

زنی که قرنها به عنوان قربانی تجاوز شناخته میشد٬ اکنون به عنوان یک نقاش فمینیست شناخته میشود

05_giuditta-taglia-la-testa-a-oloferne_cc_custom-e87a01c0bc5154a8e2b693b67078a3e4d7b1c2d0-s300-c85
02_susanna-e-i-vecchioni_cc_custom-826f843e56d7e51473d46071b075d37f39189425-s300-c85
16_autoritratto-come-suonatrice-di-liuto_cc_custom-48eabdb64d935dadee788eef3e40eb059f704747-s800-c85
05_giuditta-taglia-la-testa-a-oloferne_cc_custom-e87a01c0bc5154a8e2b693b67078a3e4d7b1c2d0-s300-c85
01_giuditta-e-la-fantesca-abra_cc_custom-5a10a99a591144c6db8d626a3c317ad5ef79d1a5-s300-c85
0

برگردان: مرمر مشفقی

نمایشگاه سی نقاشی از آرتیمیشیا جِنتِلِشی تا هفتم ماه می دوهزار و هفده در پلازا براچی شهر رم ادامه خواهد داشت. هدف این نمایشگاه بزرگ، نشان دادن و معرفی آثار یک نقاش بزرگ زن، و یکی از بااستعدادترین پیروان کاراواگیو است.

او یکی از بزرگترین زنان سردمدار دنیای هنر در اواخر دوره رنسانس بود که در قرن ۱۸ و ۱۹ به فراموشی سپرده شد و در قرن بیست به عنوان یک شخصیت فمینیست بازکشف شد.

آرتیمیشیا جِنتِلِشی در سال ۱۵۸۹ در رم متولد شد. او دختر اورازیو جِنتِلِشی نقاش بود. اورازیو دوست صمیمی و پیرو سبک کاراواگیو _ مبدع اساس تکنیک چیاروسکورو، روشنایی و تاریکی، است که شدت و قدرت واقع‌گرایی بیشتری را تولید میکند. اورازیو دخترش آرتیمیشیا را تشویق به یادگیری نقاشی از سنین کم کرد.

در هفده سالگی، او اولین اثر خود “سوزانا و پیرمردان” را به دنیای هنر معرفی کرد. کاری جسورانه که تابوهای  ضد اصلاحگری آن زمان را برهم زد که در آن٬ زن در هنر محدود به نقاشی طبیعت بیجان و پرتره بود.

دو سال بعد، آرتیمیشیا مورد تجاوز معلم خصوصی نقاشی اش٬ اگوستین تاسی قرار گرفت. خانواده تقاضای مجازات کرد و دادگاه هفت ماه طول کشید.

وقتی آرتیمیشیا علیه متجاوزش شهادت میداد، انگشتانش در حلقه ای بود که به تدریج تنگ تر و تنگ تر میشد و در دادگاههای آن زمان برای تشخیص راستگویی شاهد از آن استفاده میشد. کلمه به کلمه دادگاه نوشته شد و شهادت آرتیمیشیا زیر شکنجه، شرح جزییات ظالمانه ای بود، از تجاوز جنسی. تاسی گناهکار شناخه شد اما هرگز محکومیتش را سپری نکرد.

جودیث مان٬ یکی از متصدیان این نمایشگاه٬ معتقد است شیفتگی تاریخ نگاران نسبت به قربانی بودن آرتیمیشیا هنر او را به زیر سایه برده است: «او در تاریخ هنر یک پدیده خاص است، چرا که بسیار پیش از آنکه نقاشی اش توجه ها را جلب کند٬ زندگی او جالب توجه بوده است.» او ادامه میدهد: ” درک آرتیمیشیا به عنوان یک نقاش و یک هنرمند، در درجه بعدی اهمیت نسبت به داستان تجاوز معروف او قرار گرفته است و این یک اشتباه در درک این هنرمند است. حال ما تلاش داریم که به عقب برگردیم و او را بیشتر و در جای درست درک کنیم”.

برای مدت زمان طولانی، نقاشی های آرتیمیشیا جنتلشی را نمادی از انتقام نسبت به تجاوزگرش تفسیر میکردند. اما جودیث مان٬ آرتیمیشیا را یک قهرمان و نمود یک زن قدرتمند و قوی میداند تا یک زن سرخورده و سرشار از خشم و انتقام.

بعد از دادگاه تجاوز اورازیو پدر آرتیمیشیا، او را به همسری یکی از شاگردانش درآورد. آنها از رم به فلورانس کوچ کردند و آرتیمیشیا وارد دربار کوزیمو دو مدیچی شد. جایی که هنر و استعداد او شکوفا شد.

بالداساری، متصدی دیگر این نمایشگاه میگوید: “فلورانس از نظر فکری برای آرتیمیشیا الهام بخش بود. او گالیله را ملاقات کرد٬ و نقاشی هایش بازتاب یافته های گالیله در علم نجوم بود. دانش و استعداد آرتیمیشیا رشد کرد و او اولین زنی شد که به آکادمی مشهور طراحی راه یافت.”

بعد از مرگ او در ۱۶۵۴ آرتیمیشیا جنتلشی همانند معلم خود، کاراواگیو، به فراموشی سپرده شد. در قرن بیستم بود که سبک باروک این دو٬ مورد توجه قرار گرفت٬ سبکی با حالات بیانگر و فیگورهای واقعگرایانه که به بیننده احساسی از مشارکت در داستان جاری در صحنه نقاشی میدهد.

ان پی آر

 

تعدادی از آثار به نمایش گذاشته شده در مایشگاه نقاشی «آرتیمیشیا جنتلشی»٬ نقاش فمینیست قرن ۱۷ ٬در رم

 

نظر خود را ارسال کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *