خانه اشتغال زنانی که مسابقات فضایی را از دست دادند

زنانی که مسابقات فضایی را از دست دادند

زنانی که مسابقات فضایی را از دست دادند
0

 

ترجمه ژوکر

 

یکی از صورت های ظالمانه دهه ۱۹۵۰ این بود که زنان فقط تا حدی اجازه پروراندن امیدهای خود را داشتند که از دایره محدودیت های اجتماعی دوران خود خارج نشوند. میتوانستند به کالج بروند٬ اما بدون هیچ عنوان و منصب حرفه‌ای٬ اجازه نداشتند که یک سردبیر باشند فقط در حد محقق باقی می ماندند. همان آزمونی را میگذراندند که مردان برای سفینه مرکوری ۷ میگذراندند ولی بعد از قبولی نمی توانستند به فضا بروند.

نویسنده دیانا ری از هوستون پرس داستان هایی از مرکوری ۱۳ بیان می کند از گروهی از خلبانان زن زبده با قابلیتهای خیره کننده بودند که توسط دکتر رندول لاولیس  برای یک برنامه آزمایشی انتخاب شدند که هزینه آن توسط زنی تامین شده بود به نام جکی کوچران که هم ثروتمند بود و هم خلبانی مجرب. این برنامه بنا داشت این زنان را در شرایط آزمایشی سخت و طاقت فرسا برای فضانوردی قرار دهد تا ببیند چطور گلیم خود را از آب بیرون میشکند. آنها در این آزمایش ها خیلی خیلی خوب ظاهر شدند٬ به خوبی مردان. داستان آن ها بسیار تاثیرگذار است و یک یاد آوری است از این که زنان از پرواز بین آملیا ارهارت و سلی راید انصراف ندادند:

“در سن ۱۲ سالگی جرالدین جری کوب پدرش را ترغیب کرد تا به او پرواز کردن را بیاموزد و  در ویچا فالز تگزاس او را در یک هواپیمای دوسرنشینه ساخته شده از چرم و آلومینیوم قرار دهد. او در سن ۱۸ سالگی مدرک خلبانی تجاری را به دست آورد. در ادامه در سن ۲۹ سالگی یک راهنمای پرواز شده بود٬ ده ها هواپیمای اضافی ارتش را به اروپا و آمریکای جنوبی منتقل کرده بود,بیش از ۱۰ هزار ساعت پرواز کرده بود و ۳ بار رکورد جهانی پرواز را شکسته بود.”

ولی هیچ یک از اینها یک برنامه رسمی از ناسا نبود و آن ها حتا بعد از این که رسمن وارد آژانس فضایی می شدند اجازه استفاده از تجهیزات نیرو دریایی برای فاز دوم امتحان ها را  نداشتند. تلاش مختصری برای احیای این برنامه وجود داشت و جری کوب و جری هارت ( که از قضا با یک سناتور ازدواج کرده بود)  و جان گلن در مقابل یک کمیته فرعی به این مورد شهادت دادند.

“گلن یک قهرمان ملی بود و کلماتش وزن بسیار زیادی داشتند. او اعتراض کرد که آزمایش زنان و یا انجام هر کاری که از ماموریت اصلی آن ها که رفتن به ماه بود به دور باشد فقط منتهی به اتلاف سرمایه ها و منابع خواهد شد. گلن به کمیته فرعی گفت : من فکر می کنم این داستان بر میگردد به روشی که هنجارهای اجتماعی ما شکل گرفته. او گفت ” این فقط یک واقعیت است. مردان برای جنگ میروند٬ هواپیماها را به پرواز در می آورند و بر میگردند و کمک به طراحی و تست و ساختن آن ها می کنند. این واقعیت که زنان در این حیطه فعال نیستند یک واقعیت ناشی از هنجار های اجتماعی ماست”

و متاسفانه مشکل همین بود.

وری می نویسد که همه زنان به شیوه های مختلف به واقعیت ناامیدکننده جا ماندن از بزرگترین و برجسته ترین ماجراجویی علمی عصر٬ واکنش نشان دادند. جانی هارت از خیر آن گذشت و به جنبش حقوق زنان پیوست؛ ولی فرانک هرگز ناامید نشد و یک سفر با ویرجین گالکتیک رزرو کرد (و تا این لحظه منتظر است). برای اطلاعات بیشتر از ادعاهای فریبکارانه ای که می‌گوید زنان به طور خودخواسته از مشاغلی که تحت تسلط مردان است کناره گیری کرده اند٬ و تصویری از اینکه اگر محرومیتی بر زنان اعمال نمیشد چه میشد.

 

منبع: PICTORIAL

 

نظر خود را ارسال کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *