خانه تبعیض جنسیتی با پسرها همان طورحرف بزنید که با دخترها حرف می زنید!

با پسرها همان طورحرف بزنید که با دخترها حرف می زنید!

با پسرها همان طورحرف بزنید که با دخترها حرف می زنید!
0

برگردان: لیلا صادقی

در مراسم روز پدر، پسر پنج ساله ام و همکلاسی‌هایش دسته جمعی برایمان شعری خواندند. شعر آنان درباره این  بود که پدرها علاوه بر قوی و محکم بودن می توانند همه چیز را با چکشهایشان تعمیر کنند و خیلی هم باحال اند.

البته این ویژگی ها، به تنهایی بار منفی ندارند. اما وقتی با این ترانه ها “هویت مردانه ” را برای کودکان تعریف می کنیم و آن را از نسلی به نسل بعد منتقل می کنیم،  فهم کودکان را نه تنها از پدر بودن بلکه از مرد و پسر بودن هم به مفهوم چنین ترانه هایی محدود ساخته ایم.

پدرها در کتابهای کودکان معمولا در حال انجام کارهای سرگرم کننده، بردن پسرها به سفرهای ماجراجویانه، قوی جثه ومستقل به تصویر کشیده می‌شوند. همانطور که اکثر پژوهشها نشان داده که زبان جنسیت‌زده  باعث تضعیف  زنان و دختران می شود، حجم انبوهی از تحقیقات نیز ثابت کرده است که گفتار و کردار کلیشه ای به راحتی می توانند به پسرها آسیب بزنند.

نتایج یک تحقیق در زمینه پزشکی اطفال نشانگر این بوده است که مادرها با فرزندان نوزاد دخترشان بیشتر ارتباط کلامی برقرار می کردند. در یک مطالعه دیگر گروهی از محققان بریتانیایی متوجه شدند که مادران اسپانیایی حین ارتباط با دختران چهار ساله شان از اصطلاحات و واژه های محبت‌آمیز بیشتری نسبت به پسرانشان در همین سن استفاده می کردند. جالب توجه است که همین تحقیق نشان داد که دخترها خیلی بیشتر از پسرها مایل هستند با پدرانشان درباره خاطرات گذشته درد دل کنند. و پدرها هم حین این یادآوری خاطرات با دختران ۴ ساله شان  نسبت به پسرها از واژه هایی که دارای  بار عاطفی هستند بیشتر استفاده می کنند.

نتیجه یک پژوهش دیگر در دانشگاه اموری آمریکا نشان می دهد که پدرها نه تنها بیشتر به دخترانشان لبخند می زنند و برایشان آواز می خوانند بلکه برای بیان اندوه نیز از زبانی  استفاده می کنند که خیلی تحلیلگرایانه تر است. کلماتی که پدرها حین ارتباط با پسرها استفاده می کنند بیشتر روی موفقیت، برد و افتخار تمرکز دارد. محققان معتقدند این تمایزی که پدران در استفاده از زبان در ارتباط با فرزندان پسر و دخترشان قائل می شوند تاثیر ویژه ای در بهتر بودن نمره های دختران نسبت به پسران در مدرسه ها دارد.

نتیجه تحقیق دیگری که در بخش اورژانس یک  بیمارستان انجام شد نیز حاکی از آن بود که والدین کاملا شیوه دلداری دادنشان به دخترها و پسرها فرق می کند. آنها حداقل چهار مرتبه به دخترانشان یادآوری می کنند که دفعه بعد حین انجام همان کاری که باعث حادثه شده، بیشتر مراقب باشند. همین تحقیق نشان داده است که والدین چگونه  مستقیما دستورالعمل پایین آمدن از یک ستون در زمین بازی را به پسران دو تا چهار ساله شان آموزش می دهند در حالیکه برای دخترانشان از توضیحات بیشتری برای انجام همین کار استفاده می کنند.

حتی به نظر می رسد که مهارتهای سوادی پسران نیز کاملا به مسئله توقع و انتظار ما از کم حرفی و خویشتن داری آنها وابسته است. مایکل کیمل محقق مطالعات مردان و مولف کتاب “مردانگی در آمریکا”، می گوید که پسرها برنامه درسی سنتی مدارس را “زنانه” می دانند. او می گوید طی بیست سال  معلمی، همیشه شاهد بوده که دانش آموزان پسر در کلاسهای ادبیات انگلیسی و نویسندگی خلاق، همکلاسیهای پسرشان را که به این زمینه ها علاقه نشان می دهند، مسخره می کنند. معمولا قبولی در درسهای علوم پایه برای پسران آسان تر است.  اما درسهای ادبیات و به خصوص شعر برایشان دشوار است٬ زیرا این درسها زبان بیان احساسات  و نشانگر ضعف زنانه هستند. آنچه ما به آنها آموزش داده ایم این است: تا جایی که می توانند احساساتی نشوند و اگر هم شدند، سرکوبش کنند.

اکثر اوقات زنان می گویند که دوست دارند مردها احساساتشان را با آنها در میان بگذارند، اما همانطور که برن بران متخصص آسیب پذیری و شرم در کتاب “شجاعت ضعیف بودن” می گوید، زنان ازینکه مردان برونگرا و احساساتی باشند، معذب میشوند.

نتایج یک تحقیق در کانادا نشان داده است که زنان دانشجو از مردهایی بیشتر خوششان می آید که از جملات کوتاه استفاده کنند و کمتر حرف بزنند. از قضا مردان هر چه کمتر احساستشان را بروز دهند، جذاب تر به نظر می رسند.

به رغم  پذیرش کلیشه احساساتی نبودن مردان، تحقیقات ثابت کرده است که اتفاقا پسران احساساتی تر از دختران به دنیا می آیند.

تحقیقی که دکتر ادوارد ترونیک طی ۳۰ سال در بخش نوزدان دانشکده پزشکی دانشگاه هاروارد انجام داد، نشان می دهد که مادران با توجه و مراقبت بیشتری به نوزدان پسرشان رسیدگی می کنند. زیرا پسرها برای کنترل عواطفشان به حمایت بیشتری نیازمندند. اما  مادران به تدریج و به شکلی ناخودآگاه و غریزی توجه  به فرزندان پسررا دریغ کرده و واکنش پذیری عاطفی آنان را محدود و سرکوب می کنند.

بنابراین فرایند مرد ساختن از پسران دقیقا از زمان نوزادی و حتی پیش از زبان آموزی و نقش مهم آن در تربیت جنسیتی، آغاز میشود.

تحقیقی که جودی چو زیست شناس انسانی دریک  بازه زمانی دو ساله روی پسرهای چهار و پنج ساله انجام داد نشان داد که آنها هم می توانند به دقت دختران احساسات دیگران را تشخیص دهند و به راحتی  دوستی های قوی و خوبی را با دیگران داشته باشند. او در کتاب “وقتی پسران پسر می شوند” تاکید می کند که پسران از کلاس اول  یا حتی زودتر، همدلی غریزی را از دست می دهند و یاد می گیرند که خوددار باشند و فاصله  عاطفی با دوستانشان را حفظ کنند. جالب است که این ویژگی جدید را در خانه و از پدر و مادر نمی آموزند بلکه آن را با حضور در جامعه کسب می کنند.

چرا دایره واژگان عاطفی پسران را محدود می کنیم؟

پیوسته به خودمان می گوییم که باید پسران را برای زد و خوردهای (حقیقی و مجازی) و رقابت در دنیا و اقتصادی خشن و بی رحم آماده کنیم. هر چه زودتر آنان را برای این جهان آخرالزمانی مجهز کنیم، بهتر است. در حالیکه سوزان دیوید روانشناس دانشگاه هاروارد معتقد است، حقیقت چیز دیگری است: کسانی که احساساتشان را سرکوب می کنند، سلامت روانی و انعطاف پذیری کمتری دارند.

او بر این باور است که باید بدون هیچ پیشداوری  برای پسرها فرصت تجربه احساساتشان را فراهم کنیم و یا راه حلهای مواجهه با مشکلات عاطفی را به آنها نشان دهیم. باید به پسران آموزش دهیم که از احساسات و عواطفی که با آن درگیر می شوند نترسند و بدانند که احساساتشان فراتراز وجودشان نیست.

از پسرها بپرسید: “به نظر ناراحتی!”، “چه حسی داری؟”، “الان حالت چطوره؟”. قرار نیست خیلی کار شق القمری انجام دهید، قفط به آنها نشان دهید که گوش شنوایی برای شنیدن احساساتشان هستید و بخواهید که از حالشان برایتان حرف بزنند.

منبع: نیویورک تایمز

نظر خود را ارسال کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *