خانه تبعیض جنسیتی ولی من هنوزم امید دارم!

ولی من هنوزم امید دارم!

ولی من هنوزم امید دارم!
0

از همراهان فمینیسم روزمره

از وقتی دو سالم بود تا الان خانوادم مجبورم کردند چادر سرم کنم ، البته اون موقع که بچه بودم ناراضی نبودم .

الانم که ١٩ سالم شده ، به خاطر خانوادم نتونستم رشته مورد علاقمو بخونم ، چون تو شهر خودم قبول نشدم .

با این که پدرم تحصیل کرده است ولی این جوری به من سختگیری میکنه ، به طوری که مدتی به خودم آسیب میزدم و حتی حمله عصبی بهم دست داد .

از وقتی یادم میاد هیچ وقت گردش یا مسافرتی نرفتم که بهم خوش بگذره.

هیچ توقعی به جز انتخاب پوششم و اجازه کار کردن ازشون ندارمِ

اطرافیانم بهم میگن ازدواج کن تا راحت شی ولی من هنوزم امید دارم. نمیدونم به چی و هیچ راهی تو ذهنم نیست ولی تسلیم نشدم.

امید وارم هیچ دختری زندگی منو تجربه نکنه!

عکس من در دو سالگی

نظر خود را ارسال کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *