خانه آزار جنسی خطاب به خانم ابتکار : تربیت اسلامی تان تحریف را جایز می‌داند؟

خطاب به خانم ابتکار : تربیت اسلامی تان تحریف را جایز می‌داند؟

خطاب به خانم ابتکار : تربیت اسلامی تان تحریف را جایز می‌داند؟
0

حفیظه الربیعی

چندی پیش یادداشتی از معصومه ابتکار، معاون زنان ریاست جمهوری، با عنوان “ما و جنبش می تو” در خبرآنلاین منتشر شد، در خصوص جنبش می تو، کمپینی علیه آزار جنسی. این یادداشت واکنش های بسیاری را در بین فعالان مدنی و به ویژه فعالان حقوق زنان به دنبال داشت. ایشان جنبش ضد آزار‌جنسی می تو را، نشانی از انحطاط اخلاقی جوامع غربی دانسته و آموزه های اسلامی و تربیت اسلامی مانند تفکیک جنسیتی و مفاهیم “محرم و نامحرم” و یا سیاست های حجاب و “لحن صدا” را راهگشا برای مقابله با آزار جنسی دانست‌. او همچنین تربیت اسلامی و سبک زندگی اسلامی را برتر معرفی نموده و بی اعتنایی مجلس سنای آمریکا نسبت به تجاوز جنسی از سوی قاضی پیشنهاد شده توسط ترامپ بنام “برت کاوانا”، را نقد کرد.

او در خصوص دستور العمل های اسلامی، میگوید :

” مثال بارز این موضوع (دستورالعمل های اسلامی) تاکید قرآن کریم به غمض بصر است و ابتدا به مردان توصیه می کند که نگاه خود را مراقبت کنند. سپس به زنان توصیه هایی در مورد لحن صدا و نوع پوشش دارد که ناظر بر منفعت کلان فرد و جامعه است.”

در پاسخ به خانم ابتکار، باید گفت که جنبش مقابله با آزار جنسی، مختص غرب نبوده و به ممالک شرق زمین، مانند “ژاپن”، “عراق”، “عربستان” و … رسیده است. ایشان “تربیت اسلامی” را راهگشای این معضل می‌دانند، اما جنبش می تو به خودِ اسلام هم رسیده است! خانم “مونا الطحاوی”، روزنامه نگار مصری، جنبش “ماسک می تو” یا “مسجد من هم” را به راه انداخته و زنان از سراسر ممالک اسلامی، علیه آزار جنسی در مراسم حج، مسجد و باقی اماکن مذهبی حرف میزنند.

کافی است، هشتگ #MosqueMetoo (مسجد من هم) را در توتئیتر جست و جو کنید :

اما انتقاد از بی اعتنایی مجلس سنا به تجاوز برت کاوانا، اوج اغراض سیاسی این مسئول جمهوری اسلامی را نشان میدهد. گویا ایشان خبر ندارد حکومت ایران، تجاوز سلمان خدادای نماینده مجلس، تجاوز سعید طوسی قاری قرآن، تجاوزهای زنجیره‌ای ماموران خود در ایرانشهر، تجاوز به ریحانه جباری توسط یک مامور امنیتی و موارد متعدد دیگر همه را نادیده گرفته است و حتی آقای ملازهی، افشاکننده تجاوزات ایرانشهر را مورد تعقیب قرار داده و عبدالله بزرگزاده، معترض این تجاوزات را هم دستگیر کرده است؛ و با این اوصاف انگشت اتهام به سمت آمریکا دراز می کند! البته از دن‌کیشوت‌ها و “بالا روندگان از دیوار سفارت آمریکا”، انتظار بیشتری نمی رود.

در خصوص علل اوج نگرفتن این جنبش درکشورهای درحال توسعه و به ویژه خاورمیانه، باید گفت “فرهنگ سنتی” و “قربانی ستیز” که حتی قربانی تجاوز را به دلیل تعصبات فکری و فرهنگی به قتل میرساند، چطور میتواند پذیرنده چنین جنبش هایی باشد؟ در اینباره، پیشنهاد میشود کتاب “فاجعه خاموش” از پژوهشگر امور زنان، زنده‌یاد پروین بختیارنژاد را مطالعه کنید.

فرهنگی که تجاوز را تا حدی موجب بی‌آبرویی قربانی و خانواده اش میداند که گاه قربانی را به عقد متجاوز درآورده و گاه اورا به قتل میرساند و یا در بهترین حالت طرد می کند، مسلماً پذیرنده چنین جنبش هایی نیست. فیلم سینمایی “هیس دختر ها فریاد نمی زنند”، به کارگردانی پوران درخشنده آینه ی تمام‌نمای این معضل فرهنگی در ایران است. اگر زنان از ترس آبرو، قتل، و طرد شدن، تجاوز هارا افشا نمی‌کنند، به معنی نبود این تجاوز ها نیست. گرچه موانع افشای تجاوز، در تمام نقاط جهان وجود دارد ولی بنا به نظر کارشناسان، ابعاد این معضل در جوامعی مثل ایران، بسیار گسترده‌تر است.

مسئولان جمهوری اسلامی، بهتر است بجای ایراد وارد کردن به کشورهای دیگر، گوشه ی چشمی به مشکلات عظیم و درحال افزایش کشور خود بکنند. اتخاذ چنین رویکرد های و راهگشا دانستن دستورات اسلامی، موجب قربانی ستیزی بیشتر جامعه ی ایران خواهد شد. متاسفانه سیاستمداران و بخش عمده ای از مردم ایران، علل آزار جنسی را در نحوه پوشش فرد، نوع رفتار وی و امثالهم جست و جو می کنند نه در قصور قانون و سواستفاده متجاوز و همواره زن آزار دیده را محکوم می کنند که مقصر خود او بوده‌ که حجاب اسلامی نداشته، یا ارتباط اجتماعی غیرشرعی داشته است. نوشتن چنین یادداشتی آنهم از سوی معاون امور زنان ریاست جمهوری، جدای از نشان دادن تحریف اخبار و اغراض سیاسی از سوی آنان، به مناقشات نابرابری جنسیتی و قربانی ستیزی، دامن میزند.

نظر خود را ارسال کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *