عصر باسن‌ بزرگ

نینا وباب

«عصر باسن بزرگ» این توصیفی است که مجله‌ی سرشناس «وُگ» به قرن حاضر می‌دهد؛ باسن‌های بزرگ در موزیک ویدئوها و ستاره‌هایی که هرچه بیشتر باسن «بزرگ و اروتیک»شان را به رخ می‌کشند. نیکی میناژ، رپ‌خوان آمریکایی، ریحانا، خواننده‌ی پاپ و در آخر کیم کارداشیان، مدل مشهور، تنها چند نمونه از نمایش مداوم باسن در این روزها به شمار می‌روند. البته این «زیبایی» که روز به روز بر آن تاکید بیشتر می‌شود تا چند دهه پیش چندان ستودنی نبود و حتی پاشنه آشیل برخی ستاره‌های دنیای موسیقی و مُد به شمار می‌رفت. در یادداشت مجله‌ی «وگ» به جنیفر لوپز، خواننده‌ی پاپ، اشاره می‌شود که چگونه در آخرین سال‌های دهه‌ی نود میلادی، باسن بزرگ‌اش را به نمایش گذاشت و نگاه‌ها را به آن جلب کرد و همزمان، برینتی اسپیرز، خواننده‌ی پاپ، به رده‌ی دوستداران باسن بزرگ پیوست. به نوشته‌ی این مجله‌ی معروف دنیای مد، از اولین سال‌های هزاره‌ی دوم میلای بود که موجی از ستایش باسن بزرگ به راه افتاد، موجی که امروز بسیاری را در خود گرفته است؛ درحالی که کیم کارداشیان باسن بزرگ‌اش را به رخ می‌کشد، مایلی سایرس، خواننده‌ی جوان پاپ، در کنسرت‌ها و موزیک‌ ویدئوهای خود ثابت می‌کند  که صرف بزرگی، شرط توجه به باسن نیست که باید فوت و فن جلب توجه را دانست.

در همان حال که باسن به نقطه‌ی کانونی زیبایی شناسی در مجله‌ها و دنیای مد تبدیل می‌شود، پستان بزرگ هم بیشتر از گذشته به صف این زیبایی‌شناسی در رسانه‌ها می‌پیوندد، و اندام‌هایی که تا پیش از این روی صحنه دیده نمی‌شدند، در هفته‌های مد می‌خرامند. نمونه‌اش را می‌خواهید؟ هفته‌ی مد نیویورک که مدل‌هایی با سایز‌های غیرمعمول دنیای مد، سایز‌های بزرگ، را روی صحنه آورد و همزمان اعلام شد که مارک‌های معروف، پستان‌بندهای «پلاس‌سایز» را به بازار ارائه می‌کنند، موضوعی که از آن به عنوان موفقیتی بزرگ در دنیای مد و رسانه یاد می‌‌شود.

بدن‌های طبیعی یا معیار جدید زیبایی؟

سال‌هاست که مدافعان حقوق زنان و جامعه‌شناسان از یکسان‌سازی معیارهای زیبایی و عوارض ناشی از لاغری بیش از حد می‌گویند، سال‌هاست که بر زیبایی اندام‌های طبیعی زنان تاکید می‌شود و از کمپانی‌های لباس، فروشندگان و فعالان دنیای مد خواسته می‌شود که نه فقط دختران لاغر و با اندام تخت، که زنانی با اندام‌های متنوع را روی صحنه بیاورند. به فروشندگان توصیه می‌شود که به جای مانکن‌های لاغر، مانکن‌هایی شبیه به اندام زن‌های معمولی را پشت ویترین بگذارند. کارزارهای فراوانی با این هدف به راه افتاده‌اند تا تاثیر ویران‌کننده‌ی هنجارهای زیبایی‌شناسی دنیای مد را یادآوری کنند.

هنرمندان با هنر خود، رسانه‌ها با قلم و کلام خود و مدافعان حقوق زنان با کارزارهای خود سال‌هاست که خواب آرام اهالی مد را آشفته کرده‌اند و حالا دنیای مد پلاس‌سایز را روی صحنه می‌برد و از آن‌سو، بدن کیم کارداشیان و بدن‌هایی شبیه به آن روی جلد مجلات مد می‌رود؛ پستان‌های درشت، باسن برجسته، کمر باریک و شکم تخت، تصویری که دنیای مد از زن ایده‌آل امروزی ارائه می‌دهد از قضا به مدل‌های پلاس سایزی شباهت دارد که اخیراً روی صحنه‌های هفته‌های مد راه می‌روند وقرار است بدن یک زن معمولی و «پلاس سایز» را نمایندگی ‌کنند. از این موضوع که سایز ۱۲ در رده‌ی «پلاس‌سایز» نمی‌گنجد و عموماً سایز متوسط را دربرمی‌گیرد، هم که بگذریم، نمی‌توان شکم تخت، کمر باریک و انحناهای مدل‌های پلاس‌سایز را نادیده گرفت. سایت «دیلی میل» در گزارشی نشان می‌دهد که چگونه دختران لاغر اندام به مدل‌های «پلاس‌سایز» تبدیل می‌شوند: این مدل‌ها با گذاشتن بالشتک‌های کوچک زیر لباس خود به دخترانی با سایزهای ۱۶ تبدیل می‌شوند و اندامی را تصویر می‌کنند که هیچ شباهتی با زن‌های عادی ندارند؛ همه جا برجسته، شکم اما صاف و کمر باریک.

هافینگتن‌پست می‌نویسد: «جای شگفتی ندارد که منتقدان به علاقه‌ی مردم به باسن بزرگ اشاره می‌کنند، آنها همیشه درفرهنگ سیاه و لاتین نشانه‌ی موفقیت بوده‌اند، حتی اگر نویسندگان مجله وُگ آخرین افرادی باشند که به این موضوع پی می‌برند. واقعیت اما این است که چنین معیاری این روزها مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفته است… رسانه‌ها باسن، ران و دیگر جنبه‌های زنانگی را بزرگ و بزرگتر و در معرض نمایش می‌خواهند. بنابراین یک زن ایده‌آل باید پستان برجسته، باسن بزرگ و ران درشت داشته باشد اما شکم بزرگ چیزی است که باید به شدت از آن اجتناب کند.» در این مقاله‌‌ از شکم به عنوان آخرین تابوی بدن‌های زنانه نام برده می‌شود و نویسنده یادآوری می‌کند که مدل‌های «پلاس‌سایز» که اخیراً نشان داده می‌شوند، زنانی با اندام‌های درشت و لاغر(شبیه ساعت شنی) اند که پستان‌های درشت ، باسن برجسته و شکمی صاف دارند. نویسنده به پژوهشی اشاره می‌کند که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد و نشان داد که تنها هشت درصد از زنان اندامی شبیه «ساعت شنی» دارند و اندام ۴۶ درصد زنان شرکت‌کننده به مستطیل می‌ماند، بدون هیچ انحنایی در ناحیه‌ی کمر. نویسنده که از بنیان‌گذاران یک کمپانی لباس پلاس‌سایز است، با اشاره به تجربه‌های خودش در این کمپانی می‌نویسد: «هر روز زن‌های زیادی درباره‌ی چیزی که صرفاً شکم آنها را پنهان کند می‌پرسند. شما می‌توانید با باسن بزرگ، ران درشت و پستان‌های برجسته زندگی کنید اما  باید شکم‌تان را در گِن‌های محکم مخفی کنید تا “سکسی” به نظر بیایید.»

کالری کمتر، توجه بیشتر

معیارهای زیبایی، زنانگی و مردانگی، با تبلیغات و رسانه‌ها به خورد دنیا داده می‌شود، معیارهایی که در همین سده‌ی گذشته بارها تغییر کرده‌اند: پوست سفید به پوست برنزه، اندام متوسط به تن‌های لاغر و حالا به بدن‌هایی با برجستگی‌های زنانه بدل شده‌اند بی‌توجه به معیارهای نسبی زیبایی و زنانگی. درمقابل، مدافعان حقوق زنان با تاکید بر اندام طبیعی و نسبی بودن امر زیبا به نتایج مخرب صنعت مد بر سلامت جسمی و روانی انسان‌ها به ویژه زنان اعتراض کرده‌اند، مساله‌ای که گریبان همه‌ی کشورها را گرفته و در ایران هم موضوعیت دارد: عمل‌های زیبایی و رژیم‌های لاغری از شایع‌ترین نشانه‌ها به شمار می‌روند. اولین جمله‌ها در دیدارها اغلب به چاقی و لاغری می‌انجامد و زن‌ها هرچه بیشتر از بدن‌هاشان متنفر می‌شوند. موضوعی که لوسی کُسلِت، نویسنده‌ی گاردین، به آن اشاره کرده است: کالری‌شماری و انورکسیا(بی‌اشتهایی بیمارگونه)‌ی پنهان و آشکار. او اعتراف می‌کند که خودش هم به این معضل جدی گرفتار است و می‌تواند کالری غذاهایی را که در ۷۲ ساعت گذشته خورده، بشمارد.

به گفته‌ی لوسی کسلت، اغلب زنان در سرتاسر دنیا از وسواس بیمارگونه‌ای درباره‌ی تغذیه رنج می‌برند و کالری هر تکه غذایی را که در دهان می‌گذارند، می‌شمارند. او می‌نویسد که چگونه این وسواس به صحبت‌های روزانه‌ی زنان راه پیدا می‌کند و بخش وسیعی را به خود اختصاص می‌دهد و شرایطی را خلق می‌کند که در آن زنان از نظر وزنی نرمال باشند اما از نظر ذهنی به انورکسیا دچار شوند و حتی با وجود وحشت از ابتلا به آن به طور مداوم در حال شمارش کالری غذاها باشند و از نارسایی در تغذیه رنج ببرند. سوزی اورباک، روان‌شناس و نویسنده‌ی مقاله‌ی معروف «چاقی امری فمینیستی است» نیز با تایید این گفته‌ها به لوسی می‌گوید که تلاش او این است که جنبشی اجتماعی را علیه فاشیسم بدن راه بیندازد: «صنعت مد و زیبایی به شدت قدرتمند است. آنها از رنجی که هر قسمت از بدن ما می‌برد، پول‌های کلان به جیب می‌زنند… ما نمی‌خواهیم که زنان گرفتار شغل تمام وقت مدیریت اشتها باشند».

امتیاز شما به نوشته؟
[کل: 0 میانگین: 0]
اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *